رسول خدا ص فرمود: «أَيُّمَا امْرَأَةٍ رَفَعَتْ مِنْ بَيْتِ زَوْجِهَا شَيْئاً مِنْ مَوْضِعٍ إِلَى مَوْضِعٍ تُرِيدُ بِهِ صَلَاحاً نَظَرَ اللَّهُ إِلَيْهَا وَ مَنْ نَظَرَ اللَّهُ إِلَيْهِ لَمْ يُعَذِّبْهُ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ص- ذَهَبَ الرِّجَالُ بِكُلِّ خَيْرٍ فَأَيُّ شَيْ ءٍ لِلنِّسَاءِ الْمَسَاكِينِ فَقَالَ ع بَلَى إِذَا حَمَلَتِ الْمَرْأَةُ كَانَتْ بِمَنْزِلَةِ الصَّائِمِ الْقَائِمِ الْمُجَاهِدِ بِنَفْسِهِ وَ مَالِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَإِذَا وَضَعَتْ كَانَ لَهَا مِنَ الْأَجْرِ مَا لَا يَدْرِي أَحَدٌ مَا هُوَ لِعِظَمِهِ فَإِذَا أَرْضَعَتْ كَانَ لَهَا بِكُلِّ مَصَّةٍ كَعِدْلِ عِتْقِ مُحَرَّرٍ مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِيلَ- فَإِذَا فَرَغَتْ مِنْ رَضَاعِهِ ضَرَبَ مَلَكٌ كَرِيمٌ عَلَى جَنْبِهَا وَ قَالَ اسْتَأْنِفِي الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَكِ[1]» هر زنی در خانه شوهرش جهت نظم و ساماندهی منزل، چیزی را از جایی بردارد و در جایی دیگر قرار دهد، خداوند عزوجل به او مینگرد و هرکس که خدا به او بنگرد او را عذاب نمیکند. ام سلمه گفت: مردان همه خوبیها را بردند، پس چه چیزی برای زنان بیچاره هست؟ پیامبر فرمود: آری اگر زن حامله شود او به سان روزهدار شب زندهداری'>داری است که با جان و مال در راه خدا جهاد میکند و چون زایمان کند پاداشی دارد که از بس بزرگ است نمیداند آن پاداش چیست و چون شیر میدهد در برابر هر مکیدن برای او مشابه یک آزاد سازی از فرزندان اسماعیل است و چون از شیر دادن فارغ گردد فرشتهای بر پهلوی او میزند و میگوید: از نو آغاز به کار کن که بخشیده شدهای.[1] ـ وسائل الشیعه، ج21، ص451.

امام صادق ع: الْمَرْأَةُ إِذَا مَاتَتْ فِي نِفَاسِهَا لَمْ يَنْشُرْ لَهَا دِيوَانٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ[1] هرگاه زنی در نفاس باشد و در همان حال بمیرد، در روز قیامت، پرونده اعمال او بازگشایی نمیشود[1] ـ ابن بابويه، محمد بن على، من لا يحضره الفقيه ، ج1، ص107، قم، دفتر انتشارات اسلامى، 1413 ق .

امام صادق(ع):«النُّفَسَاءُ تُبْعَثُ مِنْ قَبْرِهَا بِغَيْرِ حِسَابٍ لِأَنَّهَا مَاتَتْ فِي غَمِّ نِفَاسِهَا[1]» زنانی که در نفاس هستند (و در همان حال میمیرند) از قبر خود مبعوث میگردند در حالی که محاسبهای برای آنان وجود نخواهد داشت؛ زیرا در حال درد زایمان از دنیا رفته است[1] ـ مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى ، بحار الأنوار، ج101، ص107، بيروت ، دار إحياء التراث العربي، 1403 ق.